اتفاقات مهم تاریخی

در واپسین روزهای جنگ جهانی دوم، پس از شکست آلمان نازی، تنها ژاپن همچنان به مقاومت ادامه می‌داد. ارتش ژاپن در برابر حملات متفقین سرسختانه مقاومت می‌کرد و احتمال یک جنگ زمینی برای تصرف ژاپن بسیار پرهزینه و خون‌بار به نظر می‌رسید. در این شرایط، ایالات متحده تصمیم گرفت از سلاحی جدید و فوق‌العاده قدرتمند استفاده کند: بمب اتمی، نتیجه‌ی پروژه‌ی مخفی "منهتن".

در روز ۶ آگوست ۱۹۴۵، بمب‌افکن آمریکایی B-29 به نام Enola Gay نخستین بمب اتمی به‌کاررفته در جنگ را بر شهر هیروشیما انداخت. بمب، با نام "Little Boy"، در چند ثانیه کل شهر را در آتش و موج انفجار فرو برد. بیش از ۷۰ هزار نفر در لحظه کشته شدند و هزاران نفر دیگر در هفته‌ها و ماه‌های بعد به دلیل سوختگی، تشعشع و بیماری‌های ناشی از پرتوها جان باختند.

سه روز بعد، در ۹ آگوست ۱۹۴۵، دومین بمب اتمی به نام "Fat Man" بر شهر ناگازاکی انداخته شد و بیش از ۴۰ هزار نفر دیگر کشته شدند. در مجموع، بیش از ۲۰۰ هزار نفر از ساکنان این دو شهر، که اغلب غیرنظامی بودند، کشته یا زخمی شدند. در پی این حملات، ژاپن تسلیم بی‌قیدوشرط را پذیرفت و در تاریخ ۱۵ آگوست، امپراتور هیروهیتو پایان جنگ را اعلام کرد. این پایان رسمی جنگ جهانی دوم بود.

بمباران اتمی، دنیای سیاست و اخلاق را شوکه کرد. بسیاری آن را به‌عنوان ضرورتی برای پایان دادن سریع‌تر به جنگ توجیه می‌کردند و استدلال می‌کردند که از کشته شدن میلیون‌ها نفر در جنگ زمینی جلوگیری کرده. اما منتقدان آن را جنایت جنگی، آزمایش سلاح بر انسان‌های بی‌دفاع، و استفاده‌ی بی‌رویه از قدرت مخرب می‌دانند. تا امروز، این تنها مورد استفاده‌ی واقعی از سلاح هسته‌ای در تاریخ است.

این رویداد، همچنین آغازگر دوران هسته‌ای بود. جهان دریافت که بشر اکنون توان نابودی کامل خود را در اختیار دارد. پس از آن، رقابت تسلیحاتی بین آمریکا و اتحاد شوروی آغاز شد که به جنگ سرد انجامید. همین‌طور مفاهیمی مثل بازدارندگی هسته‌ای، کنترل تسلیحات، پیمان منع گسترش سلاح‌های اتمی (NPT) و دهه‌ها مبارزه برای خلع سلاح شکل گرفتند.

امروزه، هیروشیما و ناگازاکی به نمادهای جهانی صلح، هشدار درباره خطرات جنگ و سلاح‌های هسته‌ای تبدیل شده‌اند. هر سال در سالگرد بمباران، مراسم‌هایی برای یادبود قربانیان برگزار می‌شود و شعار "دیگر هرگز" در سراسر جهان طنین‌انداز می‌شود.